กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330
ติงเวยยืนอยู่ใต้ร่มกันแดดคันใหญ่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เฉินซืออวี่ตัวแสบ
อุณหภูมิวันนี้สูงถึงสามสิบสี่องศา ตอนบ่ายสามโมง แสงแดดส่องจ้า ร่มกันแดดจะมีประโยชน์อะไรกันเล่า มีแต่ทำให้ติงเวยรู้สึกว่าตัวเองเป็นแป้งหมักที่กำลังโดนลมร้อนเป่าอยู่
ยังไม่ทันได้ขยับตัวเท่าไหร่ ร่างก็พองฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว
อะไรที่ว่าใจสงบย่อมเย็นสบาย ล้วนแต่เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งเพ
เธอยืนอยู่ตรงนั้นมองกองชาเขียวคังซ่วยฟู่ที่วางสุมกันจนสูงเป็นรูปเจดีย์เต็มโต๊ะ รวมถึงตู้แช่เย็นอีกสองตู้ที่อยู่ข้างกาย นึกอยากจะทุบหัวสุนัขของเพื่อนรักตัวดีคนนี้เสียจริง
สีหน้าบนใบหน้าก็เย็นชาเช่นกัน
ทว่าหากพนักงานเสิร์ฟธรรมดาทำหน้าตาเย็นชา นั่นเรียกว่าไล่แขก