เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321
นับตั้งแต่พี่สาวของเขาเข้ามหาวิทยาลัย โจวไห่เทาต่างรู้สึกว่าชีวิตของตนเองหม่นหมองลงไปถนัดตา
ไม่เพียงแต่หม่นหมอง แถมยังเริ่มกลายเป็นอะไรที่แปลกประหลาดพิกล
ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ พอเห็นแม่แอบไปหลบโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องโทรหาพี่ติงเวยแน่ ๆ
ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมถึงมีเรื่องให้ถามนักหนา
ยังดีที่พี่ติงเวยอารมณ์ดี ไม่อย่างนั้นคงรำคาญไปนานแล้ว... การสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้มีขั้นตอนเดิม ๆ ทุกปีหรอกหรือ สิ่งที่ควรสั่งอาจารย์ก็สั่งหมดแล้ว ยังมีอะไรให้ต้องวนเวียนถามซ้ำซากอีก
ทว่า
โจวไห่เทาถอนหายใจยาวเหยียดราวกับผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง
พี่เวยเวยก็น่าสงสารเหลือเกิน ครอบครัวน้าของเธอดันเป็นสถานแบบนั้น ตอนนี้แม่แท้ ๆ ของเขาโทรศัพท์ไปหาบ่อย ๆ เพื่อแสดงความห่วงใย เผื่อว่าเธอมีเรื่องเดือดร้อนอะไร จะได้เอ่ยปากให้ทุกคนได้รู้
พอนึกถึงลุงและป้าของตนเอง โจวไห่เทาก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ