เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 279
ไป๋ซิ่วจวนตั้งใจไว้ว่าจะอดทนอดกลั้นไม่ปริปากพูดอะไรเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาในยามที่พี่สาวของลูกพูดขึ้นมา
ท้ายที่สุดแล้วโดนพี่สาวของลูกด่ากราดจนสาดเสียเทเสียติดต่อกันหลายครั้ง แถมช่วงตรุษจีนเธอยังทำเงินแปดพันหยวนหลุดมือไปจนยิ่งสูญเสียความมั่นใจก้นบึ้งสุดท้ายที่มีไปใหญ่
สิ่งที่เธอทำได้ก็คือหดตัวลงเป็นนกกระทา แล้วสวมบทบาทเป็นฉากหลังเงียบ ๆ เท่านั้น
เพียงแต่ว่าน่าเสียดาย วันนี้ไม่ใช่ช่วงตรุษจีน ภายในห้องมีเพียงแค่เธอกับติงไห่หยางอยู่กันแค่สองคนเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรติงลี่ผิงก็มีความรู้สึกเจ็บใจที่น้องชายไม่ยอมได้ดีกับเขากลับมา แต่กลับไม่เอ่ยปากด่าทอเขาตรง ๆ ท้ายที่สุดแล้วในความคิดของเธอ—ลูก ๆ ก็โตกันป่านนี้แล้ว น้องชายของเธอก็เป็นผู้ใหญ่มานานแล้ว จะให้มาสั่งสอนเหมือนตอนเด็ก ๆ อีกคงไม่ได้แล้ว
ดังนั้นเมื่อบทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จุดเน้นจึงวนกลับมาตกอยู่บนตัวของไป๋ซิ่วจวนอยู่ดี
ไป๋ซิ่วจวนยินยอมพร้อมใจที่จะแบกรับคำตำหนิตินเตียนเหล่านี้แทนติงไห่หยางด้วยความเต็มใจ
ความสัมพันธ์ของสองสามีภรรยา เป็นเพราะความเห็นอกเห็นใจกันในจุดนี้จึงทำให้ดีต่อกันมาโดยตลอด—แต่มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า!
ไม่มีลูกชายสิ!
เธอไม่ได้คลอดลูกชายออกมายังไงล่ะ!