เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268
สำหรับการที่เนื้อเรื่องสองแบบนี้มาบรรจบกัน ติงเวยได้แต่บอกว่า เธอไม่รู้เรื่องจริง ๆ!
อีกอย่าง เธอเขียนต้นฉบับลงคอมพิวเตอร์ทั้งหมด แถมยังตั้งรหัสผ่านเอาไว้ด้วย หากจะบอกว่าลวี่ลี่มีความสามารถมากพอที่จะเห็นว่าเธอเขียนอะไรอยู่ ติงเวยคิดว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้
ส่วนเธอเองก็ไม่เคยเห็นต้นฉบับของลวี่ลี่จริง ๆ ตอนนั้นแรงบันดาลใจยังค่อย ๆ ผุดขึ้นมาทีละนิดระหว่างที่พูดคุยกับบรรณาธิการด้วยซ้ำ...
หรือว่าแรงบันดาลใจของคนเขียนหนังสือจะปะทะกันได้ถึงเพียงนี้?
เธอนึกถึงภาพลวี่ลี่ร้องไห้ฟูมฟายราวกับพายุโหมกระหน่ำ...
พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก็อดรู้สึกทั้งจนใจและขบขันไม่ได้
หรือว่า...อีกฝ่ายเองก็ค้นพบความบังเอิญนี้แล้วเหมือนกัน!
แต่เธอไม่รู้ว่าเสี่ยวไป๋เหลียนก็คือติงเวยเอง ดังนั้นคงไม่มีวิธีอื่นแล้วกระมัง
...