เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263
ทุกวันนี้ลวี่ลี่แค่เห็นประโยคนี้ก็รู้สึกหงุดหงิดจนจิตใจว้าวุ่นแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่และทุ่มเททำงานมาตลอดจนถึงตอนนี้ นอกจากเวลากินข้าวแล้ว แทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลยแม้แต่น้อย
ถึงอย่างนั้น ความเร็วในการเขียนของคนเราก็ไม่มีทางเทียบกับคอมพิวเตอร์ได้อยู่ดี ต่อให้ตรากตรำเขียนมาตลอดทั้งวันจนแขนแทบหัก ก็ยังเขียนออกมาได้เพียงหนึ่งหมื่นตัวอักษรเท่านั้น
นี่ยังถือว่าดีแล้วด้วยซ้ำ
เมื่อก่อนเธอส่งต้นฉบับสำเนาให้บรรณาธิการทางไปรษณีย์ จึงต้องควบคุมลายมือไม่ให้หวัดจนเกินไป
ต่อมาบรรณาธิการให้คำแนะนำว่า วิธีนี้ไม่สะดวกต่อการอ่านและป้อนข้อมูลของพวกเขา เธอจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีพิมพ์แทน ความเร็วเลยเพิ่มขึ้นมาบ้าง...
แต่เครื่องจักรยังมีวันสึกหรอ แล้วนับประสาอะไรกับคนเรา? การเขียนต่อเนื่องเป็นเวลานานโดยไม่หยุดพัก ยิ่งทำไปถึงช่วงหลัง แขนก็จะยิ่งปวดเมื่อย ชา และตึงจนแทบไม่อาจรักษาประสิทธิภาพในการทำงานให้สูงต่อไปได้
...
ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงหกโมงเย็น หักเวลาที่ใช้กินข้าว ดื่มน้ำ และเข้าห้องน้ำออกไปแล้ว เธอทำงานอย่างจริงจังไปถึงเก้าชั่วโมงเต็ม