เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 262
"ฉันเหนื่อยเหลือเกิน"
ไป๋ซานซานทิ้งตัวลงนั่งบนกระสอบในโกดัง ไม่รักษาภาพลักษณ์อีกต่อไปแล้ว
เฉินซืออวี่นอนแผ่หลับอยู่บนเก้าอี้ตั้งแต่แรก ปากก็พูดไม่ออกแล้ว
เมื่ออากาศเริ่มอุ่นขึ้น คนที่มาซื้อเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอเปิดขายคอลเลกชันใหม่ติดต่อกันหลายครั้ง ซื้อตำแหน่งโฆษณาไปไม่น้อยแถมยังมีลิงก์ดึงคนจากเว็บอื่นเข้ามาอีก หาเงินเข้ากระเป๋าได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
แต่ในขณะเดียวกัน ปริมาณงานก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
แม้ว่าก่อนจะหาคนได้ เจิ้งหมิงเหอและคนอื่น ๆ จะยังช่วยทำหน้าที่เป็นฝ่ายบริการลูกค้าให้ แต่การจัดส่งสินค้า แพ็คของ และจัดการปัญหากลุ่มงานบริการหลังการขาย อาศัยเพียงแรงงานชั่วคราวไม่ได้ เธอและไป๋ซานซานจึงต้องลงมือเอง ทำเอาเหนื่อยวันแล้ววันเล่า
ไป๋ซานซานตัดพ้ออย่างน้อยใจ "ฉันอุตส่าห์ตกลงกันไว้ชัดเจนว่าออกเงินอย่างเดียว ไม่ต้องทำงาน... ทำไมฉันต้องมาทำด้วยเนี่ย"
หน้าหนาของเฉินซืออวี่ตอนนี้หนาพอสมควรแล้ว รีบเอ่ยปากปลอบใจทันที "ไม่เป็นไร ๆ ถือว่าลดความอ้วนก็แล้วกัน"
"เธออย่ามาหลอกฉันนะ"