เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260
ให้ตายเถอะ กินข้าวสองคนแล้วจะอร่อยขึ้นงั้นเหรอ
ผู้คนรอบข้างค่อย ๆ เลิกอินกับความรักอันลึกซึ้งนั้น แทนที่จะซาบซึ้งกลับเริ่มมีเสียงหัวเราะดังขึ้นทีละหนึ่งสองเสียง ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะที่ทุกคนกลั้นไว้ไม่อยู่
ขอโทษที ทุกคนต่างก็ผ่านการศึกษาระดับสูงมาแล้ว โดยทั่วไปจึงไม่ค่อยมีใครเยาะเย้ยกันซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้หรอก
เว้นเสียแต่ว่า... พรวด ฮ่า ๆ ๆ!
"ไปกันเถอะ"
ติงเวยทิ้งโจวเหวินคังที่ยังคงคุกเข่าอย่างกระอักกระอ่วน ทั้งยังกอดช่อกุหลาบสีแดงไว้อย่างหมดสภาพไว้ตรงนั้น ก่อนจะหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล แล้วพาไป๋ซานซานกับเฉินซืออวี่เดินเข้าไปในอาคารหอพักทันที
ป้าผู้ดูแลหอกำลังถือถ้วยเมล็ดแตงโม เคี้ยวกรุบ ๆ อย่างออกรสออกชาติ ตอนนี้ยิ่งเคี้ยวอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นติงเวย เธอก็ยิ้มพลางพูดว่า "สาวน้อย ตาถึงจริง ๆ นะ ฉันว่าผู้ชายคนนั้นสู้แฟนของเธอไม่ได้เลย"
แฟนของติงเวยหล่อขนาดไหนกันล่ะ!