เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225
ตำนานอู้คงเพิ่งจะผ่านช่วงกระแสสูงสุดมาไม่นานนี้เอง
ติงเวยย่อมรู้เรื่องนี้ดี
เซี่ยเหยียนเห็นเขาเลิกเล่าเรื่องราชาวานรสายดาร์กพวกนั้นแล้ว ตอนนี้ก็โล่งอกขึ้นมาเปราะหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย
"เวยเวย นิยายของเธอขายลิขสิทธิ์ไปหรือยัง เรื่องตำนานอู้คงเล่มนี้ตอนแรกก็ลงเป็นตอนในโรงเตี๊ยมกิมย้งของซินล่างนั่นแหละ ตอนนั้นคนในห้องเราตามอ่านอัปเดตกันเยอะแยะ จากนั้นไม่นานก็เซ็นสัญญาตีพิมพ์"
เขายิ้มออกมา "ยิ่งคอมพิวเตอร์แพร่หลายมากขึ้นเรื่อยๆ ในมือถือก็เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้แล้ว ฉันคิดว่าไม่แน่ต่อไปการลงเป็นตอนบนอินเทอร์เน็ตอาจกลายเป็นอาชีพใหม่เลยก็ได้"
"เป็นไปไม่ได้หรอก"
เซี่ยกั๋วส่ายหน้า "แกดูสิว่าแต่ละเดือนพ่อซื้อหนังสือกี่เล่ม ถ้าเอาไปลงเป็นตอนบนเน็ต พ่อแค่มองหน้าจอก็ปวดตาแล้ว หนังสือถ้าไม่ได้ถือไว้ในมือมันจะได้อารมณ์ได้ยังไง"
……
เซี่ยเหยียนไม่เห็นด้วยเลยสักนิด