เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222
การเดินทางกลับโดยไม่มีสมาร์ตโฟนนั้นยากลำบากแสนสาหัส
ติงเวยนึกเจ็บใจตัวเองนักที่ดันมีนาฬิกาชีวิตปกติสุขเกินไป ไม่สามารถนอนหลับรวดเดียวข้ามวันได้ จำใจต้องใช้โทรศัพท์มือถือมือสองเครื่องเก่าคร่ำครึ อาศัยการนอนหลับครึ่งหนึ่งและเล่นเกมงูครึ่งหนึ่งเพื่อประคับประคองผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้
รถไฟถึงสถานีเมื่อใด เธอก็แทบจะผุดลุกขึ้นยืนด้วยความร้อนรนทันที
——ให้ตายเถอะ ชาติก่อนตอนที่เธอเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด รถไฟความเร็วสูงสิบกว่าชั่วโมงก็เพียงพอที่จะวิ่งข้ามพรมแดนทั่วประเทศแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าบนรถไฟตอนนั้นมีช่องเสียบชาร์จแบตเตอรี่ มีอินเทอร์เน็ต และในมือเธอก็มีแท็บเล็ตกับสมาร์ตโฟนพร้อมสรรพ
นี่คงเป็นบทเรียนราคาแพงของวัยรุ่นสินะ งื้อ ๆ ๆ……
ในตอนนี้ติงเวยรู้สึกชังน้ำหน้าแฟนหนุ่มของตัวเองเหลือเกิน หากว่าทีมงานของพวกเขาเก่งกาจโดดเด่นสะดุดตาสักหน่อย ป่านนี้คงสร้างสมาร์ตโฟนออกมาได้แล้ว ตัวเธอเองก็คงไม่ต้องมาลำบากยากเย็นขนาดนี้หรอก
แต่การบ่นแบบนี้มันก็ช่างไร้เหตุผลเอาเสียเลย
การปรากฏตัวของสมาร์ตโฟนจำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจกันของทุกวงการจึงจะเกิดขึ้นได้ ต่อให้แฟนหนุ่มของเธอจะเป็นยอดฝีมือที่ย้อนเวลากลับมาจริง ๆ ลำพังแค่พลังของตัวคนเดียว ย่อมไม่มีทางทำให้ทุกวงการก้าวกระโดดเข้าสู่ยุคใหม่ได้ภายในเวลาอันสั้นขนาดนั้นหรอก
ดังนั้นแล้ว การเขียนนิยายจึงเป็นอะไรที่สะใจที่สุด ตัวละครจ้านเฉิงในนิยายนั้น ทำอะไรก็สำเร็จลุล่วงไปเสียหมดไม่ใช่หรือไงกัน?