เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221
ในยุคที่ยังไม่มีสมาร์ตโฟน การเดินทางกลับเมืองหลวงช่างยาวนานและน่าเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน แต่หากเทียบกับช่วงเวลาที่อยู่บ้านแล้ว การเดินทางครั้งนี้กลับดูเหมือนจะน่ารักขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ติงเวยถือโทรศัพท์มือถือซื้อมือสองราคาหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนเอาไว้ในมือ พลางพลิกเล่นแก้เบื่อด้วยความไร้เรี่ยวแรง
ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตไร้สาย ไม่สามารถดูวิดีโอได้ แม้แต่อ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ยังยากลำบากสุด ๆ โทรศัพท์มือถือและคอมพิวเตอร์เครื่องเดิมของเธอไม่กล้าแม้แต่จะหยิบติดมือกลับมาด้วย ในตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือแน่นเอี๊ยด เธอจึงรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว
ทว่าพอนึกดูให้ดีแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ทำเสียหน่อย
จะให้มานั่งเขียนโครงเรื่องต่อคงไม่ไหว เธอเองก็อยากพักผ่อนบ้างเหมือนกัน