กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 178
เวลาเที่ยงคืนสิบสองนาที
ตามเวลาพักผ่อนปกติ เวลานี้ติงเวยกำลังเตรียมตัวจะนอนแล้ว การพูดคุยในคืนนี้จบลงได้จังหวะพอดี
ทว่า จะนอนได้ยังไงกัน!
เธอนอนพลิกตัวอยู่บนเตียง คืนนี้ไม่ได้เขียนต้นฉบับ ช่างไม่คุ้นเอาเสียเลย
ลองคำนวณดูดี ๆ วันนี้เงินหายวับไปเป็นหมื่นหยวน ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ
ท่ามกลางความเงียบสงบในยามดึก ติงเวยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ช่างเป็นชะตากรรมทาสบริษัทที่ไม่มีวันเปลี่ยนจริง ๆ
ทว่า ในความพลิกตัวไปมานี้เอง ทำให้เธอพลอยเชื่อขึ้นมาทันทีว่าบรรดานักเขียนที่ชอบอัปเดตตอนดึกดื่นในชาติก่อนนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเพราะโรคผลัดวันประกันพรุ่งเลยสักนิด
แต่เป็นเพราะ...
ยามดึกสงัด ช่างง่ายต่อการเกิดแรงบันดาลใจเสียจริง!