เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177
อาชีพพ่อค้าแม่ค้าขายขนมของหวางเสวี่ยเหมยที่เริ่มต้นขึ้นก่อนใคร เห็นได้ชัดว่าช่วยกระตุ้นความมุ่งมั่นของเฉินซืออวี่ให้ก้าวเข้าสู่เส้นทางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์
เธอรอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียวแล้ว
บังเอิญว่าวันนี้เป็นวันศุกร์ ไม่มีเรียนภาคค่ำ ดังนั้นติงเวยกับไป๋ซานซานจึงถูกลากออกจากมหาวิทยาลัยไปด้วย ทั้งสามคนยังไม่ได้กินมื้อเย็นกันเลยสักคน พอเลิกเรียนช่วงบ่ายก็ถูกชวนออกจากประตูมหาวิทยาลัยทันที
— เป้าหมายคือตลาดค้าส่ง
"ฉันคิดตกแล้วล่ะ" เฉินซืออวี่ถอนหายใจขณะอยู่บนรถประจำทาง "ยุคนี้คนกล้าถึงจะได้กิน คนขี้ขลาดมีแต่จะอดตาย"
"ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ทั้งชีวิตฉันก็คงไม่มีทางเจอซานซานคนที่สองอีกแล้ว"
เธอรู้ดีว่าแม้ไป๋ซานซานจะมีเงิน แต่ในชีวิตประจำวันก็เป็นคนรู้จักประมาณตนอย่างมาก เงินส่วนไหนที่ไม่ใช่หน้าที่ของเธอต้องจ่าย เธอก็จะไม่ควักออกมาแม้แต่หยวนเดียว
แต่ตอนนี้กลับยอมลงทุนให้เธอ...
เฉินซืออวี่ซาบซึ้งใจสุด ๆ — ซานซานต้องมองเห็นจิตวิญญาณอันยอดเยี่ยมของเธอแน่ ๆ!