เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173
เช้าตรู่
สนามกีฬายังคงมีละอองหมอกบางเบาปกคลุม ทว่าคุณภาพอากาศกลับแตกต่างจากที่ติงเวยเคยสัมผัสในชาติก่อนอย่างสิ้นเชิง
เธอจำได้ว่าตอนนั้นฝุ่นละอองในเมืองหลวงขึ้นชื่อไปทั่วประเทศ แต่ในตอนนี้ยามเช้าตรู่ กลับรู้สึกว่าอากาศช่างสดชื่นเหลือเกิน! หลังจากคุ้นเคยกับการวิ่งออกกำลังกายแล้ว แม้แต่ปอดก็ยังรู้สึกสบายขึ้นมาด้วย
เมื่อหันกลับมาสวมผ้าพันคอและเสื้อขนเป็ดที่วางไว้บนอุปกรณ์ออกกำลังกายข้างกายอีกครั้ง สามสาวก็พากันเดินมุ่งหน้าสู่โรงอาหารพร้อมกับพูดคุยกันด้วยเสียงอันแผ่วเบา
"ซานซาน ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกเหรอว่าจะลดน้ำหนัก ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าสองเดือนมานี้ไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลยล่ะ"
ติงเวยมองไปที่ไป๋ฟู่ซานผู้มีคางสองชั้นและแก้มป่องกลมดังเดิม เอ่ยถามด้วยความจริงจัง
ไป๋ซานซาน: ……
สายตาของเธอกรอกไปมาซ้ายขวา ก่อนจะเอ่ยด้วยความลังเลในที่สุด "งั้นเดี๋ยวฉันกินขนมจีบแค่สองลูกก็พอ……"
ขนมจีบลูกจิ๋วในโรงอาหารแค่นั้น เวยเวยน่าจะมองเห็นความตั้งใจจริงของเธอบ้างแหละนะ