เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172
ตอนที่ส่งต้นฉบับตอนนี้ออกไป ในใจของติงเวยก็เอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกหวิวๆ เจือจาง
เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง
ภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ถูกกั้นด้วยม่านเตียง แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงน้อยและแสงเรืองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ผสานกัน ส่องสว่างมุมสงบอันเป็นแหล่งกำเนิดความคิดนี้ อุณหภูมิความร้อนจากเครื่องทำความร้อนยามดึกดื่นลดต่ำลงเล็กน้อยแล้ว ทว่าในยามนี้ที่เธอนั่งสวมชุดนอนอยู่ตรงนี้ กลับไม่ได้รู้สึกว่ามือเท้าเย็นเยียบแต่อย่างใด
ร่างกายวัยสาว ช่างอึดถึกทนทานเสียจริง
หากคำนวณดูให้ดี นิยายขนาดยาวเรื่องนี้ที่มีความยาวถึงสองล้านสามแสนคำ อันที่จริงใช้เวลาเขียนแค่สองเดือนเท่านั้น แต่สิ่งที่สามารถดึงกลับมาได้คือผลตอบแทนหลักแสน และนี่เป็นเพียงแค่ค่าต้นฉบับจากการลงเป็นตอนเท่านั้น
ขณะเดียวกัน 《ภรรยาสาวใบ้》 ผลงานความยาวสามแสนหกหมื่นคำตลอดเรื่องที่ส่งต้นฉบับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็สามารถรับค่าต้นฉบับจากการลงเป็นตอนได้แปดหมื่นกว่าหยวนแล้ว บวกกับช่องทางจัดพิมพ์จำหน่ายที่สำนักพิมพ์นิตยสารรับปากว่าจะรีบติดต่อให้โดยเร็ว...
วันที่แปด มกราคม ปีสองพันหก บ้านที่ซีชางหลงถิงกำลังจะเปิดจองแล้ว เงินดาวน์ยังขาดอยู่อีกประมาณเจ็ดแสน
ทว่าพร้อมๆ กับการจบเรื่องของ 《ยุคทองใต้ฟ้าดารา》 ในมือของติงเวยเวลานี้ มีเงินใกล้ถึงห้าแสนเข้าไปแล้ว
เมื่อรวมกับเรื่องราวใหม่ และการตีพิมพ์ของ 《ภรรยาสาวใบ้》 เงินดาวน์จึงไม่มีปัญหาแน่นอน