เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169
บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นที่ไม่ได้มาเกิดอะไรขึ้นกันแน่ล่ะ
นั่นย่อมแปลว่าเธอมีปัญหาแน่นอนสิ
ไป๋ซานซานเบะปาก: "พี่คะ พี่ก็นั่งดูพวกเราสามคนกินข้าวกันอยู่ที่นี่ โดยไม่ได้พูดถึงเธอสักคำ พี่ก็รู้ได้เลยว่าเธอมีมนุษยสัมพันธ์แย่ขนาดไหน... เห็นได้ชัดว่าเป็นปัญหาที่ตัวเธอเองนั่นแหละค่ะ!"
ทว่าไป๋ซื่อเฉิงกลับพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: "งั้นพี่ก็ต้องถามให้ชัดเจน"
"พี่เองก็เคยผ่านยุคสมัยเรียนมาเหมือนกัน เรื่องมนุษยสัมพันธ์แบบนี้ ไม่ได้แปลว่าพวกเธอคนเยอะแล้วจะมีเหตุผลเสมอไป—แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าพวกเธอร่วมมือกันโดดเดี่ยวอีกฝ่ายหนึ่ง"
เมื่อเขาพูดจบ พลันเห็นสีหน้าของไป๋ซานซานเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้ว จึงรีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันที: "แน่นอนว่า พี่รู้ว่านิสัยของซานซานพวกเราเป็นยังไง เรื่องนี้ต้องเป็นฝ่ายนั้นทำอะไรไม่ถูกต้องแน่นอน—เล่ามาให้ฟังซิ เดี๋ยวพี่วิเคราะห์ให้ฟังเอง"
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต้องเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนาก่อนเป็นอันดับแรก
เด็กมหาวิทยาลัยยุคปัจจุบันนี่ความคิดอันตรายเสียจริง
ติงเวยกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกค่ะ เป็นเพราะพวกเรามีแนวคิดการใช้จ่ายไม่ค่อยสอดคล้องกันเท่าไหร่ ค่อยๆ ห่างเหินกันไปเองค่ะ"