เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167
ต้าเฉิงเซ็นสัญญาด้วยอาการมึนงง
เขาไม่เคยซื้อบ้านมาก่อน ชนบทต่างสร้างบ้านบนที่ดินของตนเองกันทั้งนั้น ถึงแม้ว่าเวลานี้ทุกครอบครัวจะลืมตาอ้าปากได้แล้ว แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านมานานปี บ้านก็เป็นเพียงสิ่งก่อสร้างที่ขยับขยายจากบ้านอิฐกระเบื้องมาเป็นบ้านชั้นเดียวหรือตึกแถวชนบท...
เขาไม่คาดคิดเลยว่า การที่ตนเองเซ็นสัญญาหลายสิบหน้า จะเป็นบ้านถึงสองหลังด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าหากพูดตามตรง ตอนนี้บ้านยังไม่ได้สร้างและยังไม่ได้เปิดขาย สัญญาประเภทนี้จึงยังไม่มีผลทางกฎหมาย แต่ประธานไป๋ซื้อตึกเอาไว้ทั้งแท่งแล้ว ฝ่ายกฎหมายของทั้งสองฝ่ายพูดคุยประสานงานกัน เมื่อถึงเวลาที่สัญญาบังคับใช้ ก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
น่าเสียดายที่เป็นการมอบให้โดยเสน่หาแถมยังมีสัญญาใต้โต๊ะ เกรงว่าก่อนจะได้บ้านมาครอง ลวี่เฉิงคงจะไม่มีทางเปลี่ยนชื่อเจ้าของกรรมสิทธิ์ได้
...
แต่เรื่องเหล่านี้ ต้าเฉิงไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
เขากลับมาที่ไซต์งานด้วยอาการเคว้งคว้านลอยละล่อง หัวหน้าคนงานเห็นเข้าก็เดินตรงเข้ามาตบเข้าให้ฉาดใหญ่ "ไอ้หนูเอ้ย แกนี่โชคดีชะมัด!"
เขาเป็นผู้รับผิดชอบแถมยังเป็นคนบ้านเดียวกันที่คอยดูแลอีกฝ่าย ตอนนี้ที่ประธานไป๋ใจปอนด์มอบบ้านให้ เขาย่อมรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว