เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163
ตอนที่ซวงซวงส่งข้อความมาหาเฉินซืออวี่ เธอและชุยอวี้กำลังเข้าแถวรออยู่ที่ธนาคาร
ชุยอวี้ก็นั่งอยู่บนเก้าอี้โถงธนาคาร ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อลอยไร้ประกาย สีหน้ายังคงดูเลื่อนลอยและโศกเศร้าสุดขีด ต่อให้ใครมองดูก็รู้ทันทีว่าเธอเพิ่งผ่านเรื่องราวที่เลวร้ายมาอย่างยิ่ง
ส่วนซวงซวงนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะควรเกลี้ยกล่อมหรือควรพูดอะไรก็พูดไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นสองคนนี้คงไม่มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่หรอก... ดังนั้นจึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมา
เธอรู้สึกอยู่เสมอว่า ตัวเองพูดแรงเกินไปหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นค่อยเป็นค่อยไปทีละนิดไม่ดีกว่าเหรอ
ในจังหวะที่ความรู้สึกเสียใจกำลังแผ่ซ่านอยู่ในใจ ข้อความของเฉินซืออวี่ก็ส่งเข้ามาพอดี
"ทำถูกแล้ว"
เธอส่งข้อความตามมาติด ๆ อีกหลายประโยค:
"ฉันทุ่มเทขนาดนี้ ยอมควักเงินก้อนโตสองสามร้อยหยวนไปเลี้ยงข้าวเจ้าผู้ชายเลวคนนั้น เธอกลัวว่าฉันหวังอะไรอยู่ล่ะ? ก็แค่อยากให้พี่เสี่ยวอวี้ของเธอตัดไฟแต่ต้นลม จัดการสะสางความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้เร็วที่สุดไม่ใช่เหรอ"
"แต่ว่า..." ซวงซวงส่งข้อความตอบกลับไป: "แต่ตอนนี้พี่เสี่ยวอวี้ดูเจ็บปวดมากเลยนะ ถ้าเธอรู้ความจริงเข้าล่ะก็ ต้องเกลียดฉันตายแน่ ๆ เลย"