เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162
ศาสตราจารย์เหล่าหวางมีวิธีสั่งสอนลูกศิษย์อันยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริง ๆ
วิชายังไม่ทันเริ่มสอน เขาก็เรียกชื่อติงเวยขึ้นมาก่อน:
"ติงเวย บทวิเคราะห์สองบทที่เธอส่งมาครั้งก่อนฉันอ่านแล้ว มีฝีมือ มุมมองการเจาะลึกนั่นเขียนออกมาได้น่าสนใจเป็นพิเศษ เนื้อหาก็เห็นได้ชัดว่าตั้งใจทำการบ้านมาอย่างดี เยี่ยมมาก ทัศนคติใช้ได้เลย"
ศาสตราจารย์อาวุโสมีความสามารถทางวรรณศิลป์ล้ำเลิศเปี่ยมด้วยคลังความรู้ แม้ว่าอายุจะมากแล้วแต่ดวงตาทั้งคู่ก็ยังคงเปล่งประกายแห่งปัญญา
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ติงเวยที่ยืนขึ้นรับรอยยิ้มและสายตาชื่นชมจากเพื่อนร่วมชั้น กลับมีความรู้สึกรางสังหรณ์ใจที่ไม่ค่อยดีนักในวินาทีนี้
เพื่อนร่วมชั้นจะไม่ชื่นชมเธอได้อย่างไรเล่า?
พวกเขาเขียนแค่สามพันคำก็แทบจะทึ้งหัวจนผมร่วงหมดหัวอยู่แล้ว แต่ติงเวยกลับส่งตั้งหนึ่งหมื่นคำเชียวนะ! หากไม่เปรียบเทียบก็คงไม่รู้ถึงความแตกต่าง สมแล้วที่คนอื่นเขาสามารถใช้ปลายปากกาหาเงินกินข้าวได้
ที่ม.หมิงเจิ้งมีคนอัจฉริยะอยู่มากมาย และอัจฉริยะมักจะเก่งกาจที่สุดในการตระหนักรู้ถึงข้อบกพร่องของตนเอง พร้อมทั้งมองเห็นความโดดเด่นของผู้อื่นอย่างชัดเจน
วินาทีนี้ความเลื่อมใสศรัทธาที่ทุกคนมีต่อเธอนั้น เป็นของจริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่มีสิ่งเจือปน