เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160
ชื่อเสียงของเฉินซืออวี่ที่ขยายวงกว้างขึ้นจากคลื่นลูกนั้นในช่วงเช้า ทำให้ช่วงเที่ยงมีผู้คนแวะเวียนมาที่หอพักอย่างไม่ขาดสาย จนพักหนึ่งให้ความรู้สึกราวกับกิจการรุ่งเรืองเฟื่องฟู
อันที่จริงหากพูดกันตามตรง มันก็รุ่งเรืองอยู่เหมือนกัน นิตยสารที่รับมาในต้นทุนสามหยวนห้าเจี่ยว นำมาขายต่อเล่มละห้าหยวน ส่วนที่เหลือก็ถูกเช่าไปเกือบหมดเกลี้ยง ไม่แน่ว่าสิ้นเดือนอาจจะยังขายต่อให้ป้าผู้ดูแลหอได้ จะได้ห้าเจี่ยวหรือหนึ่งหยวนก็ช่าง อย่างไรนั่นก็คือการหาเงินไม่ใช่หรือไร
เหล่าเพื่อนร่วมรุ่นเองก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง นิตยสารเล่มนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ออกไปต่อแถวข้างนอกก็ไม่แน่ว่าจะหาซื้อได้ พวกเขากลับได้มาครอบครองอย่างง่ายดาย ถึงเวลานั้นไม่แน่ว่าอาจจะยังขายต่อได้อีก พูดให้ถึงที่สุดแล้วก็นับเป็นการประหยัดรูปแบบหนึ่งเช่นกัน...
ต่างฝ่ายต่างมีแนวคิดของตัวเอง ทุกคนต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า ช่วงเวลานั้นบรรยากาศจึงกลมเกลียวกันเป็นอย่างดี
ทว่าเนื่องจากหนังสือก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ถูกจองล่วงหน้าไปหมดแล้ว จึงเหลือหนังสืออยู่เพียงสิบกว่าเล่มเท่านั้น เฉินซืออวี่เองก็ไม่ได้ยืมหอพักของเพื่อนสาวสายศิลปะ เมื่อคนที่จองไว้มารับไปจนหมด หอพักก็กลับมาเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว
กระนั้น ลวี่ลี่กลับรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อครู่มีเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นเดินเข้าออก เธอรู้สึกว่าความคิดของตัวเองถูกขัดจังหวะ ในเวลานั้นจึงโกรธมาก ขยับเก้าอี้และเคาะโต๊ะเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ เพื่อเป็นการประท้วงไร้เสียงผ่านการกระทำดังกล่าว