เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159
ซวงซวงตอนเย็นก็มาหาพี่เสี่ยวอวี้อีกแล้ว
กฎเหล็กเดิมทีคือหิ้วกับข้าวมาด้วย
พี่เสี่ยวอวี้ชอบเธอมากจริง ๆ ตอนนี้พลางรับของมาอย่างคุ้นเคยพลางเอ่ยขึ้น "ซวงซวง เธอไม่ต้องเอาอาหารมาหรอกนะ ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว เธอทั้งเป็นห่วงแถมยังเปลืองเงินอีก จะมีเงินสักเท่าไรกันเชียว"
หลินซวงซวงนั้นเป็นเด็กเชื่อฟังมาก—โดยเฉพาะกับคนที่เธอชอบ อย่างเช่น ติงเวย
ติงเวยเคยพูดไว้ว่า
"ในที่ทำงาน การไม่ช่วยเธอคือหน้าที่ การช่วยเธอคือความเอื้ออาทร หลายครั้งที่คุณทุ่มเทใจให้คนอื่น แต่อีกฝ่ายอาจจะยังนึกรังเกียจคุณได้ ดังนั้นบอกเลยว่า หากมีใครสักคนคอยสอนงานเธอ เธอต้องจำใส่ใจให้ดี นั่นคือความหวังดีจากคนอื่น"
นี่เป็นแค่เรื่องที่คุยกันตอนว่าง ๆ ทว่าการแช่น้ำ นวดหน้า พอกโคลน ทั้งชุดใช้เวลาหลายชั่วโมงเต็ม พอคุยกับหมอนวดหรือช่างเสริมสวยข้างกายแล้ว มันช่างเป็นเรื่องธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดา
ทัศนคติแบบนี้ก็เหมือนกับคนยุคหลังที่มีเรื่องอะไรไม่ยอมบอกคนใกล้ชิด แต่กลับระบายให้คนแปลกหน้าบนอินเทอร์เน็ตฟังแทน
ซวงซวงไม่ได้มีวุฒิการศึกษาสูงอะไรนัก แต่เธอยังเด็ก ทัศนคติดีแถมยังขยันขันแข็ง ทั้งยังเคยช่วยติงเวยวิจารณ์ไอ้สารเลวคนที่ทำให้เธอตกงานด้วย (อ๋อ ตอนนี้รู้ชื่อแล้วว่า จางเฉิงเลี่ยง) ด้วยเหตุนี้เอง โอ๊ยถึงได้ชอบเวยเวยมากขนาดนี้!