เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154
ถ้าไม่ใช่เพราะมีใจฮึดสู้ไว้เฮือกหนึ่ง แม่ของลวี่ลี่คงจะแบกรับไว้ไม่ไหวจริงๆ
เธอนั่งเหม่อมองเด็กน้อยที่ผอมแห้งด้วยความรู้สึกเลื่อนลอย ทว่าลูกสะใภ้กลับฟื้นขึ้นเสียก่อน
"แม่ ต้าเฉิงไปแล้วเหรอ"
เมื่อก่อนเจินจูเป็นคนคล่องแคล่วว่องไวปานใด เล่ามาถึงตอนนี้แค่จะพูดก็ยังต้องหายใจหอบฮืด
"แม่เอาเงินให้เขาติดตัวไปหรือเปล่า ฉันง่วงเหลือเกินเลยไม่ได้ใส่ใจ แม่ช่วยบอกเขาหน่อยนะว่าลี่ลี่อยู่ที่โรงเรียน ค่าใช้จ่ายเราให้มากไม่ได้ ขอแค่ไม่ให้อดอยากก็พอ อย่างน้อยก็ซื้อเสื้อผ้าให้เด็กมันสักชุดเถอะ ฉันได้ยินมาว่าคนในเมืองใหญ่ชอบมองคนด้วยหางตานี่นา—"
เจินจูไม่ได้ถึงกับชอบน้องสามีคนนี้สักเท่าไร แต่น้องสามีตอนนี้มีความสามารถแถมยังโอนเงินให้เธอมาตั้งห้าร้อยหยวน จะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้ เจินจูล้วนจำบุญคุณนี้ไว้เสมอ