เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141
ลวี่ลี่ได้รับเงินห้าร้อยหยวนที่ทางบ้านส่งมาให้ตั้งแต่วันนั้น เธอกัดฟันกรอดในใจ ตัดสินใจแน่วแน่ว่าไม่ว่าในอนาคตจะหาเงินได้เท่าไหร่ จะไม่มีทางพูดออกไปเด็ดขาด
แต่ทว่า...
ทำไมเวลาเดินอยู่บนถนน ทุกคนถึงมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลก ๆ กันหมดนะ?
แถมตอนนี้ก็แค่วิชาศึกษาด้วยตัวเอง ทำไมถึงไม่มีใครเล่นหัวกันเลย ทุกคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาฮึดฮัดพลิกหนังสือกันหมด?
เธอยังคงนั่งอยู่ที่แถวหลังสุดประจำ ขณะนี้กวาดตามองซ้ายมองขวา รู้เพียงแค่ว่าทุกคนกำลังเขียนงานชิ้นยาวกันอยู่ แต่ไม่รู้ว่ากำลังเขียนอะไรกันแน่
เปิดโทรศัพท์เข้ากลุ่มแชทห้องเรียน กลับพบว่าข้างในเงียบกริบดั่งน้ำนิ่งสนิท...
ลวี่ลี่ตะลึงงันไปชั่วขณะ แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้มัวแต่ใจลอยเลยเขียนออกมาได้ไม่กี่คำ รีบก้มหน้าก้มตาปั่นต้นฉบับต่อไปทันที
—นี่ถือเป็นความเข้าใจผิดอย่างแท้จริง