กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140
ลวี่ลี่ยังไม่รู้เลยว่าเธอนำความประหลาดใจแบบไหนมาสู่เพื่อนร่วมห้องทั้งชั้นเรียน
ในตอนนี้เธอนั่งอยู่คนเดียว ร้องไห้ไปวิ่งเตลิดไป จนสุดท้ายไปนั่งอยู่ริมทะเลสาบในมหาวิทยาลัยอย่างโดดเดี่ยว สายลมในฤดูหนาวพัดโชยเยียบเย็น เธอกอดเสื้อนวมแน่นในขณะที่นั่งอยู่บนม้ายาว มองผิวน้ำที่ราบเรียบ นึกรู้สึกว่าหัวใจช่างหนเหน็บและอ้างว้างเสียเหลือเกินราวกับสายน้ำนี้
และในตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็เริ่มสั่นขึ้นมา ลวี่ลี่เหลือบมองชื่อผู้โทรเข้า:
แม่
เธอไม่อยากรับสายนี้เลย ทำไมพวกเขาถึงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย จะต้องคอยซ้ำเติมความเจ็บปวดของเธอให้หนักหนายิ่งขึ้นไปอีกทำไมกัน? ทว่าโทรศัพท์ยังคงสั่นไม่หยุดหย่อน ไม่นานนักสายที่สองก็โทรเข้ามาต่อทันที