กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137
ต้องยอมรับว่า การตื่นนอนตอนบ่ายในฤดูหนาวนั้นยากลำบากกว่าฤดูร้อนมากนัก ติงเวยค่อย ๆ ปีนออกมาจากผ้าห่มอย่างเชื่องช้า สวมเสื้อไหมพรมลงบนหัวอย่างไร้ความรู้สึก จากนั้นก็สวมกางเกงและเสื้อกันหนาวขนเป็ดอย่างไร้ความรู้สึกเช่นกัน...
เอาเถอะ วันนี้อากาศดี ไม่ต้องใส่ผ้าพันคอก็ได้
เมื่อมองไปยังเฉินซืออวี่และไป๋ซานซานที่ไม่ได้นอนกลางวัน ทั้งคู่ยังคงกระปรี้กระเปร่าเช่นเคย มีเพียงลวี่ลี่เท่านั้นที่ใบหน้าอิดโรยและมีขอบตาดำคล้ำหนาเตอะ ดูไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย