เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129
บะหมี่ผักไข่ของครอบครัวศาสตราจารย์เฒ่าอร่อยจนซดน้ำหมดเกลี้ยง ทว่าลวี่ลี่กลับพุ่งตัวออกจากสถานีรถไฟใต้ดินด้วยความบ้าคลั่งวิ่งหน้าตั้งมาตลอดทาง จนกระทั่งในที่สุดก็เคาะประตูบ้านของลูกศิษย์ตอนบ่ายโมงครึ่งพอดี
คนที่เปิดประตูคือคุณแม่บ้านหน้าตาบึ้งตึง
"ตายจริง ครูลวี่มาแล้วเหรอคะ"
น้ำเสียงฟังดูไม่สูงไม่ต่ำ แปลกประหลาดพิกล
ใบหน้าของลวี่ลี่แดงก่ำขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ทันใดนั้นเธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยขอโทษขึ้นมาว่า "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีคลาสเรียนช่วงกลางวันอินจัดไปหน่อยเลยลืมดูเวลา แต่ฉันไม่ทำให้เวลาเรียนของเราเสียหายหรอกค่ะ มาสายไปครึ่งชั่วโมง คลาสถัดไปก็บวกเพิ่มให้อีกครึ่งชั่วโมง เลิกตอนบ่ายสองโมงครึ่ง คุณแม่ลองดูว่าแบบนี้ได้ไหมคะ?"
ผู้เป็นแม่ส่งเสียงฮึในลำคอ พร้อมกับบิดรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาออกมา: