เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127
"นักศึกษาน้อย" ศาสตราจารย์สูงวัยหัวเราะร่าขึ้นมา
"เรื่องการเขียนหนังสือเนี่ย มันจะมีอะไรดีหรือไม่ดีกันเล่า เธอควรจะมีความมั่นใจให้มากกว่านี้หน่อยสิ—สิ่งที่ฉันเขียนฉันรู้สึกว่ามันดี สิ่งที่ฉันเขียนฉันมีความกล้าพอที่จะส่งต้นฉบับ สิ่งที่ฉันเขียนมีผู้อ่านที่ชื่นชอบ..."
"แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"
"เธอยังไม่ทันได้อ่านเลยก็ชิงถอยหลังบอกว่าตัวเองเขียนไม่ดีซะแล้ว... แบบนี้ไม่ดีเลย เป็นเด็กผู้หญิงแท้ ๆ ต้องมีความสดใส มีความกระตือรือร้นเข้าไว้! จะมีความหยิ่งผยองบ้างก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไร! อีกอย่าง ต่อให้เขียนออกมาไม่ดีจริง ๆ อย่างมากก็แค่คนเขาไม่ยอมอ่าน แล้วจะไปกลัวอะไรกัน!"
ใบหน้าของติงเวยแดงก่ำขึ้นมาทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับการสั่งสอนเรื่องความมั่นใจแบบนี้ จนทำให้หัวใจในอกพองโตขึ้นมาวูบหนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว
สำหรับติงเวยผู้ที่มีฝีปากกล้ามาโดยตลอดแล้ว นี่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิต