เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลวี่ลี่ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง—หลังจากที่เธอเผลอพูดหลุดปากเรื่องที่ตัวเองซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ไปเมื่อครั้งก่อน แม่ของเธอก็รู้ว่าเธอหาเงินเองได้แล้ว และในเดือนพฤศจิกายนจึงส่งเงินค่าใช้จ่ายมาให้แค่หนึ่งร้อยหยวนเท่านั้น...
ลวี่ลี่คิดในใจว่า ฉันไม่ได้นึกเสียดายเลยสักนิด!
อีกอย่าง เมื่อได้ค่าต้นฉบับมาแล้ว เธอก็จะมีรายได้ที่มั่นคง ปีหน้าเธอจะออกไปเช่าบ้านข้างนอกอยู่ จะได้ไม่ต้องทนรับสายตาเย็นชาจากใคร ๆ ในหอพักอีก และเวลาทำความสะอาดก็ไม่ต้องคอยมานั่งถูกจับผิดจุกจิก
ตอนอยู่ที่บ้านเธอก็ไม่ต้องทำอะไรพวกนี้เลยสักนิด แล้วทำไมพอมาอยู่ที่หอพักถึงต้องคอยปรนนิบัติคนอื่นด้วยล่ะ?
สีหน้าของเธอในตอนนี้ หากเปลี่ยนเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นหรือมัธยมปลายล่ะก็ ไม่มีทางจำได้เลยอย่างแน่นอน—ว่าลวี่ลี่ที่เคยขี้อายและพูดน้อยคนนั้น จะกลายสภาพมาเป็นเช่นนี้ไปได้
...