เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107
ประโยคนี้มีความรุนแรงต่อจิตใจของลวี่ลี่อย่างมหาศาล
เธอพังทลายสีหน้าไม่อยู่ในชั่วพริบตา ตอนนี้สีหน้าซีดเผือดลง แต่ก็ยังต้องฝืนทำเป็นใจดีสู้เสือ "เธอพูดเหลวไหล สำนักพิมพ์ใหญ่โตขนาดนี้ เงินของฉันตั้งเท่าไหร่ จะค้างจ่ายได้ยังไงกัน?"
เธอเขียนไปทั้งหมดเกือบห้าหมื่นคำแล้ว น่าจะได้เงินประมาณแปดร้อยหยวน
ในสถานการณ์ที่ต้องเข้าเรียนทุกวัน แถมยังต้องเตรียมบทเรียนและรับสอนพิเศษตามบ้าน การเขียนห้าหมื่นคำออกมาได้ ความยากลำบากที่ทุ่มเทลงไปนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนมือไวอย่างเวยเวยจะเข้าใจได้เลย
เงินแปดร้อยหยวนนี้หากไม่ได้มา สิ่งที่จะพังทลายลงไม่ได้มีแค่กระเป๋าเงินของเธอเท่านั้น
ดังนั้นไม่ว่าจะทางไหน ลวี่ลี่ก็ไม่มีทางเชื่อคำพูดแบบนี้เด็ดขาด
แต่ติงเวยเดินสวนผ่านเธอไปเสียแล้ว ราวกับสิ่งที่พูดเป็นเพียงข่าวลือไร้สาระที่ไม่คุ้มค่าจะใส่ใจ