เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99
หนึ่งพันอักษรสิบห้าหยวน หนึ่งหมื่นสองพันอักษรต่อให้พยายามสุดชีวิตก็ได้แค่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบหยวนเท่านั้น
เพื่อเงินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหยวนนี้ เมื่อวานลวี่ลี่เลียนแบบติงเวย นั่งเขียนติดต่อกันถึงห้าหกชั่วโมงโดยไม่ได้เตรียมการสอน ไม่ได้เรียนรู้ความรู้ใหม่ และกระทั่งเวลานอนก็ยังไม่เพียงพอ
เมื่อคืนตอนก่อนนอนคำนวณเงินแล้วมีความสุขมากแค่ไหน ตอนเช้าตอนที่เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นก็ทรมานมากเท่านั้น
วิ่งตอนตีห้าครึ่ง เธอนอนไปแค่สามชั่วโมง... สามชั่วโมง!
ตอนนี้แค่ลืมตายังแทบไม่ไหว ฟังเสียงคนอื่นในหอพักตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟันแล้วรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้ ทว่านอนซมอยู่ตั้งนานกลับไม่มีใครสักคนเอ่ยปากถามไถ่สักคำ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกใจหายวาบ
วินาทีนี้ เธออดรู้สึกเสียใจขึ้นมาไม่ได้—การมาเขียนนิยายของเธอนี้ เหมาะสมกับตัวเองจริงๆ หรือ