กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78
ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือความชัดเจนย่อมสู้ตัวพิมพ์ไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ลวี่ลี่เพื่อต้องการเขียนเรื่องราวออกมาให้เร็วเข้า ลบ ๆ ขีด ๆ เขียน ๆ แก้ ๆ สุดท้ายต้นฉบับฉบับนี้ยังไม่ทันได้คัดลอกใหม่ด้วยซ้ำก็ถูกส่งมาอยู่ตรงหน้าติงเวยแล้ว...
เวลานี้เธอมองดูแล้วรู้สึกพะว้าพะวังเอาการอยู่เหมือนกัน
และในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมครูผู้ตรวจข้อสอบถึงไม่อยากให้คะแนนสูง ๆ เวลาเห็นลายมือขี้เหร่—มันช่างบาดตาบาดใจจริง ๆ นั่นแหละ!
แต่จะว่าพะว้าพะวังก็ส่วนพะว้าพะวัง รับปากไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้
เธอทำได้เพียงอดทนอ่านต่อไป
……
เรื่องราวทั้งหมดไม่ยาวนัก แค่ราว ๆ สองพันคำ ติงเวยอ่านจนใบหน้าแข็งค้าง ในหัวมีเพียงประโยคเดียววนเวียนอยู่ไปมา
ยามนี้ จะให้คำว่าเชี่ยสรุปได้อย่างไร!