กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77
ติงเวยอึ้งไปเล็กน้อย "สอนเธอ?"
"อืม"
ลวี่ลี่กว่าจะรวบรวมความกล้าพูดประโยคนี้ออกมาได้ ตอนนี้จึงมองเธอด้วยความคาดหวังเป็นอย่างมาก "ฉันก็อยากมีความสามารถแบบเธอเหมือนกัน แบบนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้..."
พอพูดมาถึงตรงนี้ เห็นสีหน้าของติงเวยจู่ ๆ ก็แปลกประหลาดขึ้นมา เธอจึงรีบอธิบายเพิ่ม "ฉันหมายความว่า..."
คิดอยู่ตั้งนานก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร สุดท้ายขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมา "ฉันจะไม่แข่งกับเธอหรอกนะ ฉันไปเขียนสำนักพิมพ์อื่นก็ได้... เธอพอจะสอนฉันหน่อยได้ไหม?"
"ไม่ใช่..."
พูดตามตรง ลวี่ลี่กว่าจะยอมปริปากพูดประโยคนี้ออกมาได้ ติงเวยก็รู้สึกว่าเธอนั้นอึดทนเอาเรื่อง ทั้งที่อยากพูดมาตั้งนานแล้ว
แต่ปัญหาคือ
"การเขียนนิยายมันจะสอนกันได้ยังไงล่ะ?"