กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40
ในความรู้สึกของติงเวย คนที่ใช้ภาษาวัยรุ่นเพี้ยน ๆ น่าจะเป็นพวกเด็กประถมเสียส่วนใหญ่
เธอกับเด็กประถมมีช่องว่างระหว่างวัย ในเวลานี้จึงทำได้แค่ปฏิเสธสามคอมโบ: "ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่มีมือถือ"
เจิ้งหมิงเหอทำหน้าหงอย "เบอร์คิวคิวก็ไม่มีเหรอ"
ติงเวย... ประโยคนี้ของเธอมันต่อบทสนทนาไม่ได้แล้วจริง ๆ ก็แค่ข้ออ้างคนละอัน นี่มันคือมารยาททางสังคมของผู้ใหญ่ไม่ใช่เหรอ
เธอยิ้มออกมาแล้วไม่ได้ตอบคำถามนั้น "ว่าแต่ ทำไมพวกคุณถึงอยากเลี้ยงข้าวเซี่ยเหยียนล่ะคะ เขากำเนิดเรื่องอะไรขึ้นมาถึงได้ดีใจกันขนาดนี้"
เซี่ยเหยียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ เก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่