เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37
วันหยุดวันชาติ สิ่งแรกที่ต้องทำคืออะไรกันนะ
ติงเวยเพลิดเพลินไปกับความเงียบสงบในหอพักที่ไม่มีใครอยู่ คำนวณดูแล้วเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ได้เวลาขอเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวเพิ่มอีกสักหน่อยแล้ว
เธอนำบัตรโทรศัพท์ที่ตอนนี้แทบจะไม่มีใครใช้แล้วออกมา ค่อย ๆ กดหมายเลขทีละตัวช้า ๆ จนกระทั่งปลายสายนั้น ไป๋ซิ่วจวนเป็นคนรับโทรศัพท์
"ฮัลโหล"
เธอส่งเสียงยิ้มบาง ๆ ออกมา "แม่ค่ะ"
"อ้าว เวยเวยเองเหรอ ลูกหายหัวไปตั้งนานทำไมเพิ่งยอมโทรกลับมาเนี่ย แม่นึกว่าออกจากบ้านไปแล้วจะลืมบ้านหลังนี้ไปซะอีก"
ติงเวยคิดในใจ: ฉันอยากจะลืมใจจะขาด! กลัวก็แต่พอเวลาผ่านไปแล้วจู่ ๆ วันหนึ่งจะมีน้องชายโผล่มาให้ฉันเลี้ยงน่ะสิ
เธอได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากปลายสาย ราวกับมีใครกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ "ซิ่วจวนเอ๋ย โทรศัพท์ของเวยเวยเหรอ เร็ว ๆ ๆ กดสปีกเกอร์โฟนสิ ฉันจะคุยกับยัยหนูสักหน่อย"