เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36
ใบหน้าของลวี่ลี่แดงก่ำขึ้นมาในทันที
เธอรู้สึกเสียใจนิด ๆ—เวยเวยคนก่อนออกจะดีขนาดนั้น ทำไมตอนนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ตลอด ทำไมถึงได้เย็นชาขนาดนี้ล่ะ?
เธอเอ่ยเสียงเบาว่า "เธอไม่ได้กำลังจะส่งตีพิมพ์หรอกเหรอ? ตอนนี้ก็แค่เร็วกว่านิดหน่อยเองนี่..." ไป๋ซานซานเห็นตั้งหลายรอบ
เธอแค่อยากเรียนรู้หน่อยไม่ได้หรือไง?
แถมตอนที่เธอทำงานพิเศษหาเงินก็ไม่ได้ปิดบังติงเวยเลยสักนิด แต่ติงเวยเขียนงานสร้างรายได้ได้แท้ ๆ กลับทำตัวปิด ๆ บัง ๆ
ติงเวยพูดด้วยความสุภาพเกรงใจว่า "ฉันเป็นคนขี้อาย เธอมองฉันแล้วฉันเขียนไม่ออกหรอก"
ขี้อายงั้นเหรอ?
เฉินซืออวี่เดินออกมาจากห้องน้ำ พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เธอเช็ดผมไปพลางพูดจาเหน็บแนมใส่ลวี่ลี่ไปพลางว่า "เธอฟังไม่ออกหรือไง เขาไม่อยากให้เธอไปนั่งป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ ต่างหากล่ะ แกล้งทำเป็นโง่ใสซื่ออยู่ได้ ชิ!"