เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2
เด็กทารกหนะ ดูเหมือนเพิ่งจะคลอดได้ไม่กี่เดือน ตอนนี้สีผิวเหลือง ๆ จางลงไปแล้ว ผิวพรรณขาวเนียมนุ่มนิ่ม เวลานี้กำลังนอนหลับอย่างสบาย
หากเปลี่ยนเป็นลูกของเพื่อนร่วมงาน ติงเวยไม่ว่าจะอย่างไรก็คงต้องเอ่ยปากชมสักประโยคว่าน่ารัก
ทว่าเวลานี้เธอกลับรู้สึกเพียงแค่ตาลายวิงเวียนไปหมด
ไป๋ซิ่วจวนยังคงอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนแล้วหันมาให้เวยเวยดู "เวยเวย ลูกดูสิ นี่คือน้องชายของลูก หน้าตาหล่อเหลาเสียจริง! ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาขาวผ่องกว่าตอนที่ลูกยังเด็กตั้งเยอะ..."
ติงไห่หยางก็ยิ้มหน้าบานเช่นกัน เวลานี้กำลังออกคำสั่งให้พี่เลี้ยงเด็กชงนมผงให้ลูกน้อย ทั้งยังกำชับติงเวยว่า "ลูกเพิ่งกลับมา ข้างนอกเชื้อโรคตั้งเยอะ ไปล้างมือแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าซะก่อน ค่อยมาอุ้มน้องชาย"
ติงเวยยังคงลากกระเป๋าเดินทางอยู่ ได้ยินดังนั้นก็ยืนนิ่งไม่ขยับ