กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 376: สุขสันต์วันวาเลนไทน์พินาศ
ซูจิ่วเอ๋อร์ลอยมาขวางหน้าลวี่เจ๋อ
ดวงตาสีทองคู่นั้นมีประกายวาววับ ริมฝีปากก็มีน้ำลายไหลย้อยไม่หยุด
“ปลาหัวโตจากทะเลสาบหนานวานโด่งดังไปทั่วหล้าเลยนะเจ้าคะ~ ได้ยินว่าเนื้อนุ่มสดใหม่ น้ำซุปขาวข้นเหมือนนม! นายท่าน~~ เห็นแก่ข้าน้อย ช่วยให้ข้าน้อยได้แนบชิดกับท่าน~ กินด้วยกันสักคำเถอะนะ แค่คำเดียว!”
“แนบชิด?”
ลวี่เจ๋อชะงักฝีเท้า
เขามองเงาร่างงามเลิศที่เกือบโปร่งใสตรงหน้า พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันกินปลา แล้วเธอมาแนบชิดกับฉันจะได้อะไร? หรือว่าเธอจะถ่ายโอนคาร์โบไฮเดรตกับโปรตีนด้วยควอนตัมผ่านวิธีนี้ได้?”
“โธ่~ นายท่าน เรื่องมันเป็นอย่างนี้เจ้าค่ะ...” ซูจิ่วเอ๋อร์ร้อนใจจนกระทืบเท้ากลางอากาศ ร่างยิ่งขยับเข้ามาใกล้ แทบจะเอาใบหน้าที่งามล่มเมืองมาแนบปลายจมูกลวี่เจ๋อ “ตอนนี้ท่านมีร่างกายศักดิ์สิทธิ์ที่ฝึกตนขั้นสูง ขอแค่ท่านยอมให้ข้าน้อยสิงอยู่บนร่าง แล้วเชื่อมประสาทสัมผัสทั้งห้ากับท่านอย่างลึกซึ้ง... ตอนท่านเคี้ยว ข้าน้อยก็จะสัมผัสได้ถึงความเด้งหนึบ~ ตอนท่านกลืน ข้าน้อยก็จะได้ลิ้มรสความสดอร่อยไปด้วย! นี่เรียกว่ากินข้าวผ่านประสาทสัมผัสร่วมเจ้าค่ะ เข้าใจไหม?”
มุมปากลวี่เจ๋อกระตุก “พูดง่าย ๆ ก็คือ เธออยากใช้ฉันเป็นเครื่องรับรสเคลื่อนที่ใช่ไหม? แล้วถ้าฉันกินเค็มไป เธอจะให้ฉันดื่มน้ำแทนด้วยหรือเปล่า?”