กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 367: ★จุดแวะที่สี่สิบเก้า โจวโข่ว★
จวงจื่อก้มมองจิ้งจอกน้อยตัวนั้น ก่อนตอบอย่างจริงจัง
“แม่จิ้งจอกตนนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าในราชวงศ์ถัง คนที่มีอายุเกินแปดสิบปีถือว่ามีอายุยืนยาวอย่างยิ่ง?
“ข้าขอถามเจ้า คนที่จิตใจอัดอั้น ทุกข์ทรมานอยู่ทุกวัน และถูกความสิ้นหวังกลืนกิน จะมีชีวิตอยู่ได้ถึงวัยนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้เลย!
“ตอนอายุห้าสิบกว่า เขายังอาศัยกำลังของตนเองข้ามภูเขาหิมะอันหนาวเหน็บเช่นนั้น ฝ่าทะเลทรายที่แทบเป็นแดนมรณะ และผ่านอันตรายนานัปการกลับฉางอันได้ เรื่องนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าทั้งร่างกายและจิตใจของเขาแข็งแกร่งถึงขีดสุด
“จิตใจและร่างกายต่างเกื้อหนุนกัน เป็นองค์รวมเดียวกันมาแต่ไหนแต่ไร
“หากไม่มีจิตใจที่เปิดกว้างและมองทะลุปรุโปร่ง ก็ย่อมไม่มีทางประคองร่างกายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไกลนับพันลี้ได้
“หากมองเพียงชีวิตของเขาในฐานะปัจเจกบุคคล ข้าคิดว่าชีวิตของเขาถือว่าค่อนข้างสมบูรณ์แล้ว”
หลังจากนั้น ลวี่เจ๋อยังขอคำชี้แนะจากจวงจื่ออีกหลายเรื่อง ทั้งเรื่องสภาวะจิตใจและวิถีแห่งฟ้าดิน
กระทั่งดึกดื่น...