บทที่ 365: ความโศกเศร้าหาใดเทียบเมื่อใจตาย ส่วนความตายของกายนั้นยังเป็นเรื่องรอง

โดย Kintaroz เกาเทียนฉี

ชายชราร่างผอมแห้งคนหนึ่ง

เขาสวมรองเท้าฟางขาดรุ่งริ่ง เสื้อผ้าขาดวิ่น

ชายชรานั่งตกปลาอยู่บนก้อนหิน สีหน้าสงบนิ่ง ปราศจากความอยากได้อยากมี

ราวกับความวุ่นวายทั้งปวงในโลกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย

“เจอแล้ว!”

ลวี่เจ๋อลืมตาพรึ่บ ชุดรังสรรค์ลวงสวรรค์ในมือพร้อมใช้งานมานานแล้ว

เขาคลี่กระดาษไร้กรดลงบนโต๊ะพับ หมึกเปลี่ยนสีไหลวนอยู่ตรงปลายปากกาวาดเส้น

จากนั้นจึงถ่ายทอดใบหน้าที่เพิ่งจับภาพได้จากการย้อนรอยลงไปบนปลายพู่กัน

พู่กันตวัดลง อักขระก็สำเร็จ!