บทที่ 359: หนุ่มเจ้าสำราญแห่งอู่หลิงแย่งกันโปรยเงิน เพลงหนึ่งขับขาน ผ้าแพรแดงนับไม่ถ้วน

บทที่ 359: หนุ่มเจ้าสำราญแห่งอู่หลิงแย่งกันโปรยเงิน เพลงหนึ่งขับขาน ผ้าแพรแดงนับไม่ถ้วน

เสียงของจ้าวข่ายแหลมพร่าเพราะตื่นเต้นสุดขีด

“สวรรค์! ไม่นึกเลยว่าผมจะได้เจอคุณในสถานที่แบบนี้... เอ่อ หมายถึงสถานที่บ้าน ๆ แบบนี้! เทพนักเดินทาง ผมเป็นแฟนตัวยงในห้องไลฟ์ของคุณเลยนะครับ! ผมติดตามตั้งแต่คุณเริ่มปั่นจักรยานที่หนานทงแล้ว เป็นแฟนระดับมีตราประจำตัวด้วยนะ ตราของผมเลเวลยี่สิบกว่าแล้ว!”

จ้าวข่ายตื่นเต้นจนพูดจาสับสน

“เทพนักเดินทาง ช่วยตัดสินให้ผมหน่อยครับ! เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้วว่าแนวคิดแบบเจ้าของกิจการบ้านนอกของพ่อผมมันล้าสมัยไปตั้งนานแล้วใช่ไหม? แผนการของผมที่จะกระโดดเข้าสู่วงการการเงินนี่ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดและสอดคล้องกับแนวโน้มมหภาคในอีกสิบปีข้างหน้าแน่นอน ใช่ไหมครับ?!”

ชั่วขณะนั้น ทั้งลานเงียบกริบ

ชายชราหลายสิบคนในลานต่างอ้าปากค้าง

เมื่อครู่คุณชายจ้าวยังวางท่าเสียเต็มประดาอยู่เลย ไฉนจู่ ๆ ถึงก้มหัวประจบประแจงหนุ่มแปลกหน้าที่มาขอร่วมโต๊ะกินข้าวเสียแล้ว ท่าทางราวกับสาวกคลั่งศรัทธาที่ได้พบพระอรหันต์มีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น?

เถ้าแก่จ้าวเองก็ทำหน้าเหวอ

“ข่ายจื่อ นี่มันอะไรกัน... แกรู้จักน้องชายคนนี้เหรอ?”