บทที่ 347: นักเดินทางผู้โดดเดี่ยว

บทที่ 347: นักเดินทางผู้โดดเดี่ยว

“อภิสิทธิ์นักเดินทาง ข้อห้ามหมื่นสรรพสิ่ง…”

เครื่องรางคุ้มกายระดับแนวคิดที่ได้รับมาจากเมืองหลวงชิ้นนี้มีฤทธิ์ร้ายกาจอย่างยิ่ง

“โหมดปลอมตัว” ของข้อห้ามหมื่นสรรพสิ่งจะปิดกั้นการขุดคุ้ยข้อมูลบนโลกออนไลน์และการสืบสวนจากทางการทั้งหมดโดยอัตโนมัติ

นี่คือหลักประกันที่ทำให้ลวี่เจ๋อยังเดินทางไปทั่วหล้าได้อย่างอิสระเหมือนคนธรรมดา ทั้งที่ครอบครองทรัพย์สินมหาศาล

ไม่อย่างนั้น “คนพเนจร” ที่มีเงินสดล้วน ๆ นอนอยู่ในบัญชีเกินร้อยล้านหยวน คงตกเป็นเป้าสายตาคนอื่นไปนานแล้ว

ทักษะอันทรงอานุภาพนี้ไม่ได้แค่ปิดกั้นคนที่คิดร้ายเท่านั้น

มันยังค่อย ๆ ปิดกั้นจิตใต้สำนึกของคนใกล้ชิดที่สุดไปด้วย

ตราบใดที่ลวี่เจ๋อไม่เป็นฝ่ายติดต่อพวกเธอก่อน พวกเธอก็จะค่อย ๆ เลือนความคิดที่จะติดต่อเขาไปเอง

ไม่ใช่ว่าลืมหรือไม่อยากติดต่อเขา