บทที่ 334: หล่อมนุษย์ทองคำหนึ่งร้อยแปด ตัดขาดฟ้าดิน

บทที่ 334: หล่อมนุษย์ทองคำหนึ่งร้อยแปด ตัดขาดฟ้าดิน

วันที่ 20 มกราคม วันอังคาร

ลมหนาวยามเช้าพัดหวีดหวิวผ่านผนังหนาของรถบ้าน ณ จุดพักรถผูหยาง

ภายในรถอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิ

“นายท่าน~ จิ่วเอ๋อร์หิวแล้ว…”

เสียงออดอ้อนนุ่มนิ่มดังขึ้นข้างหู

ลวี่เจ๋อลืมตา

เห็นซูจิ่วเอ๋อร์ในร่างสาวหูจิ้งจอกแสนงดงามกำลังนอนหมอบอยู่ข้างเตียง

หางฟูสีขาวราวหิมะทั้งเก้าหางแผ่ปกคลุมพื้นเหมือนผ้าห่ม

หูแหลมปุกปุยคู่หนึ่งลู่ลงอย่างน่าสงสาร