กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 330: ต้าชิงชิว บ้านเกิดของข้า
“สวัสดีครับอาจารย์ฉิน บังเอิญจริง ๆ ครับ ไม่คิดว่าจะได้พบอาจารย์ที่นี่” ลวี่เจ๋อยิ้มพลางเอ่ยขัดอีกฝ่าย แล้วเปลี่ยนเรื่อง “อาจารย์มาพระราชวังหนี่ว์วาเพื่อสำรวจหรือครับ?”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ พอดีช่วงนี้ฉันมาที่หานตานเพื่อเข้าร่วมประชุม เลยแวะมาเดินเล่นผ่อนคลายเสียหน่อย” ศาสตราจารย์ฉินเดินไปยืนเคียงข้างลวี่เจ๋อที่ราวระเบียง
เขามองทิวเขาและสายน้ำเบื้องล่าง ก่อนวกกลับไปยังเรื่องเดิม “ว่าแต่หนุ่มน้อย เมื่อกี้ฉันได้ยินเธอรำพึงถึงความคิดของจักรพรรดิ...ดูเหมือนจะสนใจเรื่องการผลัดเปลี่ยนอำนาจในสมัยโบราณสินะ?”
“ยังไม่ถึงกับเรียกว่าศึกษาหรอกครับ แค่พอรู้มาบ้างเท่านั้น ผมแค่รู้สึกทึ่งที่เทพเซียนสร้างมนุษย์ขึ้นมา แต่กลับควบคุมมนุษย์ที่ปกครองใต้หล้าไม่ได้” ลวี่เจ๋อโยนหัวข้อให้เขาพูดต่อ
“รู้มาบ้างหรือ? คนที่ทำไลฟ์สัมภาษณ์ได้ขนาดนั้น คงไม่ใช่แค่รู้มาบ้างหรอก”
แววตาศาสตราจารย์ฉินเป็นประกาย ความอยากสนทนาของนักวิชาการเฒ่าที่ได้พบคนรู้ใจถูกปลุกขึ้นมาทันที
เขาตบขอบราว น้ำเสียงคมกริบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“หนุ่มน้อย เธอรู้ไหมว่าเคล็ดลับสำคัญที่สุดในการสืบทอดอำนาจของราชวงศ์ตลอดประวัติศาสตร์ศักดินานับพันปีของจีนคืออะไร? กองทัพแข็งแกร่ง หรือท้องพระคลังมั่งคั่ง?”
ลวี่เจ๋อส่ายหน้า “สองอย่างนี้ไม่นับเป็นความลับหรอกครับ”