กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 327: ★สถานีที่สี่สิบสอง หานตาน★
หวังซีจือไพล่มือไว้ด้านหลัง ลอยไปมาอยู่ในรถบ้าน
น้ำเสียงของเขาเจือความรู้แจ้งและความจนใจอยู่หลายส่วน
“คนคนนั้นส่วนใหญ่คงถูกมองว่าเป็นแค่ช่างเขียนตัวอักษรที่พอมีพรสวรรค์อยู่บ้าง หรือไม่ก็เวลาตั้งแผงแสดงฝีมือข้างถนน คงมีคนเดินผ่านชมสักคำว่าเขียนได้สวยดี แล้วโยนเหรียญทองแดงให้ไม่กี่เหรียญเท่านั้น
“ชื่อเสียงด้านอักษรวิจิตรไม่ค่อยเกี่ยวกับฝีมือของคนเขียนสักเท่าไรหรอก”
“แล้วเกี่ยวกับอะไรล่ะครับ?” ลวี่เจ๋อถาม
“เกี่ยวกับว่าเขาเป็นใครต่างหาก สำคัญอย่างยิ่ง!”
เงาร่างของหวังซีจือหยุดฝีเท้า ชี้ไปยังตัวอักษรที่ลวี่เจ๋อเพิ่งเขียนเสร็จ
“คนในโลกดูภาพวาดและงานเขียน มักคิดว่ากำลังดูเส้นสาย ดูโครงสร้าง ดูความมีชีวิตชีวาอะไรพวกนั้น...
“แต่ที่จริง พวกเขากำลังดูตัวคน!