บทที่ 187: ยอดเขาไท่ซาน แก่นพลังวิญญาณยามเหม่า

บทที่ 187: ยอดเขาไท่ซาน แก่นพลังวิญญาณยามเหม่า

ในตอนที่ลวี่เจ๋อกำลังจะเดินทางถึงจงเทียนเหมิน

คู่รักคู่นั้นก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขาอีกครั้ง

ทว่าในคราวนี้ ฝ่ายชายดูเหมือนจะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เขาถอดกระเป๋าเป้โยนลงกับพื้น ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนขั้นบันไดหินที่เปียกชื้น

ชายหนุ่มหอบหายใจอย่างหนัก ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

ส่วนหญิงสาวกลับส่งเสียงจิ๊ปาก ยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้าเขา แล้วก้มลงตำหนิด้วยท่าทีเหนือกว่า

“เป็นอะไรของนายเนี่ย? ไหนบอกว่าจะพาฉันขึ้นไปถึงยอดไง! นี่เพิ่งเดินมาได้แค่ไหนเอง? ทำไมถึงหมดสภาพเร็วขนาดนี้? นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า!”

“ฉัน... ฉันไม่ไหวจริง ๆ ...เดินต่อไม่ไหวแล้ว...”

ชายหนุ่มกัดฟันพูด