กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 155: ความลี้ลับของการปีนเขา
“ฉันเหรอ?”
หลินเยว่เม้มปาก ครุ่นคิดอยู่นาน
“จริง ๆ แล้วลองคิดดูดี ๆ… ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ใต้การดูแลของพี่จิ้ง ก็ถือว่าเป็น ‘ทหารคนสนิท’ ได้ล่ะมั้ง? ถึงจะเหนื่อย แต่ก็ยังมีอนาคต มีเนื้อให้กิน”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองลวี่เจ๋อ แววตาเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกมีความหมาย
“แต่ถ้าเทียบกับคนอย่างนายที่หลุดพ้นจากสามภพ ไม่อยู่ในธาตุทั้งห้า เป็นเมฆลอยลมพเนจรแล้วละก็…”
“พวกเราก็เป็นแค่นกที่ติดอยู่ในกรงเท่านั้นแหละ”
“พอเลย อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วย ดื่มเหล้ากันเถอะ” ลวี่เจ๋อยกแก้วขึ้นชนกับเธอ
อย่างไรเสีย ทุกคำพูดก็อยู่ในเหล้าหมดแล้ว
เหล้าของซานตงนี่บำรุงคนจริง ๆ