บทที่ 132: ของที่ระลึกชิ้นที่ห้า

บทที่ 132: ของที่ระลึกชิ้นที่ห้า

ลวี่เจ๋อรู้ดี

ในสายตาของสวีชิงเจียง ลวี่เจ๋อในตอนนี้คงเป็นเพียงคนจนที่หมดประโยชน์ แถมยังคิดจะมาเอาเปรียบอีกด้วยซ้ำ

ความดูแคลนและเหยียดหยามของเธอช่างเป็นธรรมชาติ และไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย

“พูดจบหรือยังครับ?”

ลวี่เจ๋อเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงสงบนิ่งจนไม่อาจได้ยินความสั่นไหวแม้แต่น้อย

“อะไร? ฉันพูดแทงใจดำจนเธอเถียงไม่ออกแล้วหรือไง?” สวีชิงเจียงเผยรอยยิ้มของผู้ชนะออกมา

เธอกอดอก สีหน้าดูถูกยิ่งกว่าเดิม

“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าน้องชายฉันคิดอะไรอยู่ ถึงได้กล้าลงทุนกับคนอย่างเธอ? ช่างสายตาสั้นเสียจริง!

“เงินตั้งห้าหมื่นหยวนถูกโยนทิ้งลงน้ำไปแบบนี้ ยังเพ้อฝันว่าเธอจะคืนทั้งต้นทั้งดอกได้ตอนสิ้นปีอีกหรือ?