บทที่ 122: นักบุญแห่งพู่กันหวนคืนสู่โลกมนุษย์

บทที่ 122: นักบุญแห่งพู่กันหวนคืนสู่โลกมนุษย์

สำเนาจำลองชิ้นนี้ประกอบขึ้นจากกระดาษป๋อ ใช้เทคนิคผสมผสานระหว่างการลอกตามโครงร่างกับการคัดเลียนแบบ

แม้แต่รายละเอียดอย่างปลายพู่กันแตก เส้นขาดช่วง และเส้นพู่กันที่มีขนแปร่ง ก็ยังคงรักษาเอาไว้ครบถ้วน

ทำให้สามารถจำลองรูปแบบของต้นฉบับได้อย่างมีชีวิตชีวา

ระยะห่างระหว่างบรรทัดบนหน้าม้วน ช่วงต้นเว้นห่างกว้าง ก่อนจะค่อย ๆ ชิดถี่ขึ้นในช่วงท้าย ส่วนความเข้มจางของหมึกก็ปรากฏอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนต้นฉบับแท้จริงของผลงานอักษรวิจิตรอันดับหนึ่งใต้หล้าชิ้นนี้ มีต้นกำเนิดขึ้นในรัชศกหย่งเหอปีที่เก้าแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก

ในเวลานั้น หวังซีจือกับเซี่ยอันและเหล่าสหาย ได้จัดงานชุมนุมสังสรรค์เชิงวรรณศิลป์ “ชวีซี” ขึ้นที่หลานถิง บริเวณซานอินแห่งภูเขาไคว่จี