บทที่ 86: เล่นโป๊กเกอร์

บทที่ 86: เล่นโป๊กเกอร์

“ตกลงเธอมองออกได้ยังไงกันแน่?” เฉินจิ้งอดรนทนกับความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว “เมื่อกี้ฉันลองดมแล้วนะ นอกจากรู้สึกว่ากลิ่นค่อนข้างฉุน ก็แยกอะไรไม่ออกมากมายขนาดนั้นจริง ๆ”

“สัญชาตญาณมั้ง” ลวี่เจ๋อตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางยกความดีความชอบให้ศาสตร์เร้นลับ “บางทีจมูกของฉันอาจจะไวเป็นพิเศษก็ได้”

“เชอะ ทำเป็นลึกลับไปได้” เว่ยเวยเบ้ปาก แต่แววตาที่มองลวี่เจ๋อกลับเพิ่มความสนใจใคร่รู้และความเลื่อมใสขึ้นหลายส่วน

ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานคนนี้ ดูเหมือนจะซ่อนความลับเอาไว้มากมายนับไม่ถ้วน

เขามักมอบความประหลาดใจที่คาดไม่ถึงให้คนอื่นอยู่เสมอโดยไม่รู้ตัว

สำหรับเธอแล้ว ความลึกลับเช่นนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ