บทที่ 45: สถานีที่เจ็ด ไท่โจว

บทที่ 45: สถานีที่เจ็ด ไท่โจว

“ฉันไปคนเดียวน่ะ ไม่มีใครไปด้วย”

ลวี่เจ๋อยิ้มบาง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “ตอนนั้นไม่มีใครไปส่ง ฉันเลยแบกกระสอบใบใหญ่สองใบไปเซี่ยงไฮ้คนเดียว”

เขาพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา แต่หลี่อีถิงกลับมองเห็นความอ้างว้างที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขา

“พี่…”

จู่ ๆ เธอก็ยื่นมือออกมา คำเรียกที่ฟังดูห่างเหินเล็กน้อยกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง

เธอตบแขนลวี่เจ๋อเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ต่อไปพี่จะมีฉันไปเป็นเพื่อนนะ”

หัวใจของลวี่เจ๋อถูกประโยคนี้กระแทกเข้าอย่างจัง

เขามองเด็กสาวที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตรงหน้า ความอบอุ่นและความซาบซึ้งที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

แต่ว่า…