บทที่ 32: ประวัติศาสตร์จำไม่ได้ เรื่องเล่าป่า ๆ กลับลืมไม่ลง

บทที่ 32: ประวัติศาสตร์จำไม่ได้ เรื่องเล่าป่า ๆ กลับลืมไม่ลง

“ขอแบบนี้ก็เข้าทางพอดี”

ลวี่เจ๋อกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะเดินเที่ยวหนานจิงคนเดียวอย่างไร เพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

แต่ถ้ามีคนคุ้นเคยพาเที่ยว ประสบการณ์ก็ย่อมแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ทั้งสองจึงตกลงกันได้ในทันที

“งั้นเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยไหม?” หนิงอวี้มองเวลา “ไปสุสานหมิงเซี่ยวหลิงเป็นไง? ฉันจำได้ว่าสมัยเรียน นายยังแอบอ่านเรื่อง ‘เรื่องเล่าของราชวงศ์หมิง’ ในห้องเรียนเลยนี่นา…ฮิ ๆ แล้วก็โดนคุณครูยึดไปด้วย”

“ก็เพราะเธอไปฟ้องน่ะสิ! ให้ตายเถอะ ฉันเพิ่งอ่านถึงเล่มแรกเอง เอาหนังสือคืนมาเลยนะ…ว่าแต่สุสานหมิงเซี่ยวหลิงต้องเสียค่าเข้าหรือเปล่า?” ลวี่เจ๋อถามตามสัญชาตญาณ

เขาเที่ยวแบบประหยัดจนเคยตัวแล้ว

พอได้ยินคำว่า ‘ค่าเข้าชม’ หัวใจก็สะดุดวูบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ